July 3, 2018

menselijk communiceren op het OK-complex

De leden van een operatie of anesthesie team zijn goed opgeleide professionals, getraind  voor routine werkzaamheden en voorbereid om in onverwachte situaties  adequaat te kunnen reageren. Een dergelijk team is tijdens een operatie een klein ‘systeem’  met zijn eigen hiërarchie en wetten, iedereen heeft zijn eigen plaats, taak en verantwoordelijkheden. Hierbij hoort ook een functionele communicatievorm, waarbij het vooral zal gaan om mededelingen over observaties en opdrachten. Buiten de operaties om, als zo’n strakke hiërarchie niet meer nodig is, zouden de verhoudingen en onderlinge betrokkenheid zich weer moeten aanpassen, normaliseren. Dat blijkt moeilijk, hoe vanzelfsprekend het ook lijkt. Als een ingreep goed is verlopen dan wordt dat normaal gevonden, het is immers je werk. Het voelt ongemakkelijk om uit spreken dat een complexe operatie alleen kon lukken omdat iedereen zijn taak verstond. Het is niet makkelijk om complimenten te geven of...

July 3, 2018

 Gordon bleu

De kamer was meteen gevuld toen ze binnen kwam. Gekleed in lichaamsvorm verhullende gewaden, waarvan de kleuren van schreeuwend rood, via gifgroen  in diep blauw en geel over liepen, maakte ze haar entree. Met haar extra aangezette  rode lippen, zwart omrande ogen en voldoende lagen schmink om alle rimpels te vullen, leek ze op een toneelspeelster. Dat was ze dan ook geweest. Vroeger, want de stok waarop ze steunde, verraadde haar leeftijd.

Nog voor ik iets had kunnen zeggen begon ze te spreken: over iedereen uit het ‘grote leven’ die ze had gekend en over de namen van bekende Nederlanders die haar nog steeds niet waren vergeten.

‘Nou, dan weet je tenminste wie ik ben!’

En zonder op een reactie van mij te wachten ging ze door: ‘mijn moeder is overleden aan een scheur in de aorta. Ik denk dat ik hetzelfde heb en wil dat zeker weten. Daarom ben ik hier.’

En zo maakte ze me tot onderdeel van het toneelstuk dat haar leven was.

Flirten was waarschijnlijk een levenslange gewoonte...

March 6, 2018

De man wist dat hij zou gaan sterven. Dat zijn leven binnenkort zou eindigen had hij op een waardige manier geaccepteerd. De laatste dagen voor zijn dood nam hij rustig afscheid van de familie. In het stervensjargon heette dat: ‘hij was er klaar voor’. Die dag had hij om een gesprek met mij alleen gevraagd. Hij was buitengewoon helder en rustig toen ik zijn kamer in ging en hij me vroeg om naast hem te komen zitten. “ ik moet U iets vertellen”, zo begon hij. “ Het is iets van dertig jaar geleden.” Hij stopte even met praten en leek met zijn gedachten terug te gaan naar die tijd. ‘ De buurvrouw van de boerderij naast ons, vroeg of ik haar ergens mee kon helpen. Ik weet niet meer precies wat er aan de hand was.”

“ Net toen ik terug wilde gaan brak een onweer los. Ik bleef wachten tot het over zou gaan en toen we daar samen zaten, gebeurde er iets. Geloof me, ik was het echt niet van plan geweest toen ik naar haar toe ging. Ineens gebeurde het er; we hebben het samen gedaan, U weet wel, da...

January 23, 2018

La Bohème, of de zoete pijn

Het was een gure zondagmiddag in november. De wind vocht tegen gele en oranje bladeren aan de bomen en de regenbuien waren gemeen hard en koud. We waren nog niet voorbereid op de nieuwe herfst. In een omgebouwde drukkerij, nu een dorpshuis, zouden twee troubadours van onze leeftijd zingen over onvervulde verlangens. Chansons uit een tijd die allang voorbij was, maar die we nog steeds niet helemaal konden loslaten. Het optreden was op zolder waar de open oude balken, met hun dwarsverbindingen, bewondering opriepen over het vakmanschap van vroeger. En dat vroeger was lang geleden. De zolder was ouder dan het grijze publiek, dat oud genoeg was om veertig jaar terug in de tijd te durven gaan. Niet bang voor de pijn die de weemoed die middag zou brengen. Daar kwamen we immers voor, om te herinneren.

Vrijwilligers zorgden voor het licht en het geluid. Steeds opnieuw kwamen ze  controleren of dat wat goed was, ook wel goed bleef. Zo stonden ze keer op keer midden in...

December 16, 2017

Ze was een vrouw van vierenzestig jaar en in niets verschilde ze met andere vrouwen van haar leeftijd: het korte grijze haar, de spataderen en het buikje dat niet meer weg wilde. Maar als ze sprak met haar Russische accent en soms vreemde woorden gebruikte, dan wist je dat ze uit een ander land kwam. En in haar bijzondere taaltje mengde ze ook nog het lokale dialect.

In de weken voor haar dood spraken we over haar jeugd in Rusland, over haar vader en moeder en het gezin waar ze uitkwam. Nu ze wist dat ze niet lang meer te leven had werd het verleden belangrijker dan de toekomst. Voor het eerst wilde ze praten  over de oorlog, die verschrikkelijke oorlog; het verhaal delen over haar tocht en de maanden dat ze onderweg was geweest. Het maakte haar rustig om hierover te vertellen. Haar verhaal dat niemand nog kende, de open wonden die nooit waren geheeld.

Ze was zestien toen haar vlucht begon. Vanuit het Oosten kwam het Rode Leger steeds dichterbij. Haar ouders besloten naar het Westen te v...

Please reload

March 6, 2018

December 16, 2017

Please reload

Recente berichten
Archief
Please reload

© 2017 Baasis KvK: 64650421